خودكشي به عنوان يك رفتار، مرگي است كه به دست خود شخص انجام مي‏گيرد. به گفته اشنايدمن ”خودكشي عمل آگاهانه آسيب رساندن به خود است كه مي‏توان آن را يك ناراحتي چند بعدي در انسان نيازمندي دانست كه براي مسئله تعيين شده او اين عمل بهترين راه حل تصور مي‏شود.“
بر مبناي تعريف مركز مطالعات انستيتو ملي بهداشت رواني آمريكا، خودكشي تلاشي آگاهانه به منظور خاتمه دادن به زندگي شخص توسط خودش مي‏باشد كه ممكن است اين تلاش به اقدام تبديل گردد يا فقط به شكل احساسي در فرد بماند. اين تعريف سه شكل مختلف اين پديده را مطرح مي‏كند.
1) خودكشي به اتمام رسيده: به معني عملي موفق كه منجر به مرگ شود.
2) اقدام به خودكشي: به عملي ناقص گفته مي‏شود كه به مرگ منتهي نگرديده است.
3) افكار و تمايلات خودكشي: فكر و يا تمايل به خودكشي است كه در ذهن فرد وجود دارد ولي به مرحله عمل در نيامده است.
آمارهاي سازمان جهاني بهداشت، نشان مي‏دهد كه ساليانه حدود چهارصد هزار نفر به دليل خودكشي موفق جان خود را از دست مي‏دهند. خودكشي در رديف دهمين علت مرگ و مير براي تمام سنين در بيشتر كشورهاي جهان است. در حاليكه آمار مرگ مير بيماران خودكشي كرده در بين مردان سه برابر بيشتر از زنان است، ولي زنها چهار برابر بيشتر از مردها اقدام به خودكشي مي‏كنند.

علل خودکشی:
در زمينه علل خودكشي طبقه بنديهاي متعددي وجود دارد، در اين‌جا به يكي از اين طبقه‌بندي‌ها اشاره مي‌شود.
1) علل آسيب شناختي- رواني شامل بيماريهاي جسمي، بيماريهاي رواني همچون افسردگي.
2) علل اقتصادي شامل بيكاري، مشكلات اقتصادي، اخراج شدن از كار ورشكست شدن و از دست رفتن پايگاههاي اجتماعي.
3) علل عاطفي شامل شكست در عشق، از دست رفتن شخص مورد علاقه، مرگ يا بيماري خطرناك يكي از نزديكان، درگيريها و اختلالات خانوادگي.

عوامل پیشگیری کننده خودکشی:
بر اساس نتايج بررسيهاي مختلف مي‏توان به برخي از عوامل پيش گويي كننده خودكشي اشاره كرد. بين خصوصيات همراه با خطر بالاي خودكشي مي‏توان از سن بالاي 45 سال، جنس مذكر، الكليسم، خشونت و تحريك پذيري، از دست دادن سلامت جسمي، افسردگي و بستري شدن قبلي در بيمارستان رواني نام برد. هم‌چنين اقدام و مبادرت قبلي به خودكشي، به عنوان يك ملاك قوي براي احتمال بروز مجدد خودكشي به شمار مي‏رود. آشكارترين هشدار در خودكشي ابراز تمايل مستقيم است. بررسي‏ها نشان مي‏دهد كه تقريباً بيش از دو سوم كساني كه خودكشي مي‏كنند قبلاً قصد خود را با ديگران در ميان گذاشته و آنها را به انجام آن تهديد مي‏نمايند. بنابراين يكي از راه‌هاي موفق پيشگيري از خودكشي توجه به ابراز اين فكر از طريق ديگران كمك به حل مشكل آنان و راهنمايي آن‌ها جهت مراجعه به روانشناس يا روانپزشك است.

راههای درمان:
درمان افراد اقدام كننده به خودكشي عبارتست از:
1- مشاوره، راهنمايي و حمايت فرد
2- آموزش و درمان حل مسأله‏اي
3- روان درماني فردي
4- مداخله خانوادگي
5- گروه درماني
6- درمان دارويي
7- بستري كردن در بخش بيماران رواني
مهارتهاي حل مسأله به فرد اين امكان را مي‌دهد كه با بررسي راه‌حل‌هاي مختلفي كه در پيش‌رو دارد، يكي آز آن‌ها را مؤثرتر تشخيص داده و در جهت حل مشكل آن را به‌كار بندد. به‌ياد داشته باشيم كه خودكشي مي‌تواند يك راه‌حل باشد، اما بدترين و آخرين راه حل مشكل است. هميشه براي حل همه مشكل‌ها راه‌حل‌هاي بسياري ساده، ارزان و آبرومندانه وجود دارد كه بايد به آن‌ها فكر كنيم و با كمك مشاور آن‌ها را پيدا كنيم.

ژسلام.

ممنونم از حمایتتون و نظرات باحالتون.

من دیگه موضوع خاصی به نظرم نمی رسه که بخوام اضافه کنم.

دوست دارم اگر موضوعی مد نظرتون هست بگین تا دربارش مطلب بنویسم.

ممنونwolf.

آه گل من

اگر آسمان می دانست

غریدنش تو را هراسان خواهد ساخت

هرگز نمی غرید 

اگر ابر می دانست

باریدنش صورت زیبای تو را تر خواهد کرد

هرگز نمی بارید

اگر خورشید می دانست

تابیدنش چشمانت را خواهد آزرد

هرگز نمی تابید

اگر باد می دانست وزیدنش اگر کمی عاشقانه تر شود

تو را پر پر خواهد ساخت

هرگز نمی وزید

آه اگر باد می دانست

پرپر شدنت پروانه ای را که

به نوشیدن شهد لبهایت عادت کرده بود آواره خواهد ساخت

 هرگز نمی وزید

آه اگر باد می دانست

وزیدنش بالهای مرا خواهد شکست

شاید نمی وزید

آه گل من

حال تو دیگر پرپر شده ای

بالهای مرا هم باد شکست

بدون تو بر زمین می خزم و از شهد گلهای پرپر شده می نوشم

نه.نه دیگر شهد شیرین لبهایت را نخواهم چشید

آه گل من.اگر باد می دانست.........

زندگی افتادن برگی است در کنار جویی که غرورش بارد شدن رهگذری میشکند .

زندگی رقص پرستو در آغوش هواست که نم نم باران به هیاهوی غمی تبدیل میشود.

زندگی مرگ گل سرخ در پای مزار گل مریم است .

زندگی هندسه ساده در جمع روح های مجازی است .

زندگی تولد منهای مرگ است

زندگی گل عاطفه منهای جدایی است